Öznesi çocuk, yüklemi mutsuzluk

27 / 04 / 2017

Ekonomik Kalkınma ve İşbirliği Örgütü (OECD) tarafından 1997’de geliştirilen Uluslararası Öğrenci Değerlendirme Programı (PISA) ‘Öğrenci Refahı’nda 72 ülkede 15 yaş düzeyindeki öğrencilerin refah durumlarını inceledi. Sonuç Türkiye için vahim!

Öğrencilerle yapılan anket çalışmasıyla elde edilen sonuçlara göre Türkiye; verileri incelenen 28 OECD ülkesi içinde ‘yaşam memnuniyeti’ sıralamasında 10 üzerinden 6.12 puanla son sırada yer aldı.

Öğrencilerin yaşam tatmin düzeyleri baz alınarak yapılan bir başka araştırmada ise; Türkiye’de 15 yaş düzeyindeki öğrencilerin 28.6’sı hayatından hiç memnun olmadığını vurgulandı.

Bugün küs olduğunu yarın unutacak masumiyetteki çocuklarımız mutsuz!

Gece hala bebeğiyle uyuyan çocuklarımız mutsuz!

Tek sorumluluğu öğretmeninin verdiği ödevi yapmak olan çocuklarımız mutsuz!

“Memleketi ışığa boğacak” çocuklarımız mutsuz!

Bugün kelimeleri çoğaltarak yapacağım her vurgunun öznesi çocuk, yüklemi mutsuzluk!

Eğitimin yapboz misali bir gün öyle bir gün böyle olduğu ülkemde yeni nesil asık suratla temelini atıyor geleceğin.

Peki neden?

İşten eve yolda bakkala, kasaba ve de bankamatikte kredi kartına borç ödeyerek gelen babalar; bütün gün kitle iletişim araçlarıyla toz pembe sunulan hayatın büyüsünü kapılıp zengin hayatın büyükşehirlerden geçtiğine inanıp çocuklarına ‘Çalış da hayatımızı kurtar’  sorumluluğu yükleyen anneler; değişen mevzuatlar nedeniyle öğretmenleri sistemin hengamesindeboğan düzenlemeler; gündemi beşik gibi sallayan siyasiler; “Çevre ne der?” baskısı yaratan komşular; hatayı cezalandıran başarıyı ödülsüz bırakan bizler; zorlayan yaşam koşulları, geçim sıkıntısı, bugün ne yaptım yerine bugün ne giydin sorusunu dayatan sistem…

3 noktaya ne kadar da çok ihtiyaç duyuyoruz uzayıp giden nedenlerimizi açıklarken… Öyle çok ki…

Zira daha akranlarına cinsel istismarda bulunulduğu için mutsuz olan, sıra arkadaşını mevsimlik işçi olarak uğurlayan, şiddet gören, kuma anneyle aynı evde yaşayan çocuklarımıza uzun uzun değinmedim.

Mutsuz bir çocukluktan geleceğe taşınan yalnızca yukarı sıraladığım nedenler olacak.

Demem o ki

“Ne gençlerden, ne çocuklardan
Bir yakınmam yok
Arap’ın dediği doğru:
‘Çocuk mazbut…’
Memleketse görülüyor işte,
Güllük gülistanlık…
Ne var ki güllerin dikeni çok!”

Kelimeleri çoğaltarak yapacağım her vurgunun öznesi çocuk, yüklemi mutsuzluk!