UA-89691712-1

Biz çocukluğumuzda sokağımıza hep mahalle derdik. Bizim mahalleydi orası. Aynı sokakta oturan çocuklar muhtemelen aynı takımda oynarlardı maç yaparken.

Biz çocukluğumuzda futbol oynardık, kızlar da ip atlardı. Biz futbol oynarken onları oynatmazdık, onlar oturur kaldırımdan bizi izlerdi. Futbol çocukluk döneminde öğrenilir. Eğer o dönemde futbol oynamazsan mümkün değil öğrenemezsin futbolu. Kız gibi topa vurursun derlerdi. Biz çocukluk dönemlerimizde taso oynardık. Yerdeki tasoların üzerine taso fırlatır, ters çevrildikleri zaman da kazanırdık. Biz çocukluğumuzda gazoz kapaklarını dizer, uzaktan yuvarlak taşı fırlatır vurduklarımızı kazanırdık. Misket (bilye) oynardık. 5 çukurlu misket oyununa da ‘zehir’ derdik. Topu atan alırdı, 3 korner bir penaltıydı. Yerden yüksek oynarken arabaların üzerine çıkmak yoktu. Biz çocukluğumuzda uçurtmayı kendimiz yapmaya çalışırdık. 2 tane pamuk sapı ile naylon poşetle yapardık. Rüzgarın gelmesini beklerdik. Rüzgar geldiği zaman uçururduk. Bizim çocukluğumuz hep fiziksel mücadeleye dayanırdı.

Şimdiki nesil çok farklı. Gerçekten teknoloji nesli diyebiliriz. Biz böyle diyoruz; ama belki onlar da bir sonraki nesil için aynı şeyi söyleyecekler. Çünkü babalarımız, dedelerimiz daha manuel bir hayat yaşadı. En azından biz gençliğimizde cep telefonu gördük onlar göremedi, biz gençliğimizde az da olsa bilgisayar gördük; ama onlar göremedi. Şimdiki nesil ise tamamen teknolojinin içinde doğdu. Teknoloji çağında doğan çocuklarda ne farklılıklar oldu?

Çocuklar öncelikle futbolu sokakta oynamaktan çok onu bilgisayarda oynamayı tercih ediyor. İnternet kafeler tıklım tıklım dolu, her bilgisayarda bir çocuk. Çocuklar çok kontrolsüzce teknolojiye abanıyor. Aileler ise işine gelince mutlu işine gelmeyince çocuk ‘bilgisayar delisi’.

Durum böyle olduğunda yeni nesil bu teknolojiden olumlu mu, olumsuz mu etkileniyor? Bu teknoloji çocukluk dönemlerinde çocukları köreltiyor mu, yoksa gelişimlerinde faydalı mı?

Bu sorulara çok kesin bir cevap vermek mümkün değildir. İnsanların belli dönemlerde belli ihtiyaçları vardır. ‘Teknolojinin nimetlerinden faydalansın’, ‘eğitici oyunlarla çocuğumu eğitiyorum’ düşüncesiyle anneler ve babalar çocuklarını gereğinden fazla teknoloji ile karşı karşıya bırakıyor.

Çocuk internetten televizyonlardan izlediği çizgi filmlerden öğreniyor, anne ya da babadan çok az şey öğreniyor. Bu da çocuğun gelişiminde ilk önce iyi sonrada kötü oluyor. Nasıl mı?

Çocuk bilgisayardan ya da televizyondan izlediği bir çizgi filmde sayıları öğreniyor. 1’den 10’na kadar öğrendiğinde ailesi övünüyor bununla tabi. Haklı olarak övünmesi normal; ama çocuk okul çağına geldiği  zaman sadece 10’na kadar biliyor gerisini bilmiyor. Öğretmeni anlattığı zaman da çocuk öğrenmekte zorluk yaşıyor. Neden mi?  Çocuk o zamana kadar görsel olarak öğrenmiş hep.  Öğretmen sözel ve yazınsal bir şekilde anlattığı zaman çocuk öğrenmekte zorluk çekiyor. ‘Çocukları teknolojiden uzak bırakalım’ demiyorum sadece bilinçli bir şekilde teknolojiyi kullanmayı öğretelim. Eline telefonu verip de ‘ne yaparsa yapsın yeter ki, sussun’ demeyelim.

Teknolojiyi yanlış bir şekilde kullanan çocuklarda çok çeşitli rahatsızlıkların görüldüğü artık sır değil. Ama teknoloji ile doğru zamanda doğru şekilde buluşan çocukların ise yaptıkları adeta parmak ısırtan cinsten.

Avatar
Adınız
Yorum Gönder
Kalan Karakter:
Yorumunuz onaylanmak üzere yöneticiye iletilmiştir.×
Dikkat! Suç teşkil edecek, yasadışı, tehditkar, rahatsız edici, hakaret ve küfür içeren, aşağılayıcı, küçük düşürücü, kaba, müstehcen, ahlaka aykırı, kişilik haklarına zarar verici ya da benzeri niteliklerde içeriklerden doğan her türlü mali, hukuki, cezai, idari sorumluluk içeriği gönderen Üye/Üyeler’e aittir.