Bu ülkede bir kesim var ki dünyayı tek bir pencereden izliyor. O pencerenin perdesinde tek bir yazı asılı: Amerikan karşıtı mı, değil mi?
Gerisiyle ilgilenmiyorlar. Ne yaptığıyla, kimi ezdiğiyle, kaç cana mal olduğuyla, bir ülkeyi nasıl çökerttiğiyle… Bunlar detay sayılıyor.
Bir diktatör düşünün.
Uluslararası uyuşturucu trafiğiyle anılan bir isim olsun.
Muhalifleri hapse atan, basını susturan, halkını yoksulluğa mahkûm eden bir yönetici olsun.
Ama eğer “Amerikan emperyalizmine karşıyım” diyorsa, bizim memlekette bir anda kahramanlaşıyor. Eleştirmek neredeyse suç, sorgulamak ihanete eşdeğer.
Oysa mesele son derece basit ve çıplak:
Bu romantize edilen yönetim döneminde 10 milyon insan ülkesini terk etti.
Savaş yok, işgal yok, deprem yok…
Ama kaçış var. Hem de tarihe geçecek ölçüde.
Soruyorum:
İnsanlar keyfinden mi terk eder yurdunu?
Bilim insanı, akademisyen, sanatçı, mühendis neden bavulunu toplayıp gider?
10 yılda 10 milyon aydın neden “burada gelecek yok” der?
Bunları söylediğinizde hemen aynı refleks devreye giriyor:
“Kahrolsun Amerikan emperyalizmi!”
Peki ya kahrolan halk?
Kahrolan ekonomi, eğitim, sağlık, umut?
Onlar hangi slogana sığacak?
Asıl trajedi burada başlıyor. Amerikan karşıtlığı, bir vicdan muafiyet belgesine dönüşüyor. Zalimlik sorgulanmıyor, baskı mazur görülüyor, yoksulluk “direnişin bedeli” diye pazarlanıyor.
Bir de büyük güçlere yaslanma masalı var. “Çin var, Rusya var” deniyor.
Evet, varlar. Ama menfaatleri olduğu sürece varlar.
Sonrası mı? 12 dakikada koca bir başkan paketleniyor.
Çünkü dış destek, içeride halk desteği yoksa bir balon kadar dayanıklı.
Gerçek şu ki Venezuela halkı bu rejimi desteklemiyor. Sokaklar, sandıklar, göç yolları bunu anlatıyor. Ama dışarıdan bakıp romantizm üretenler hâlâ alkış tutuyor.
Buradan açıkça söylemek gerekiyor:
Amerikan düşmanı olmak, otomatik olarak haklı olmak değildir.
Başka bir emperyal güce yaslanmak, mazlumluk belgesi vermez.
Ve zulüm, ideoloji değiştirince masumlaşmaz.
Zalim zalimdir.
Bayrağı, sloganı, düşmanı ne olursa olsun…
Ve en tehlikelisi şudur:
Zalimi savunmaya başladığınız gün, farkında olmadan zulmün ortağı olursunuz.
