Ne olduysa Suriye’de savaş başladıktan sonra oldu. Hayat bir anda değişti. Telabyad’da bugün kim var, yarın kim olacak belli değil. Bir bayrak iniyor, diğeri çıkıyor. Ama değişmeyen tek şey var: silah sesleri.
Soruyorum size; bir yerde her gün silah sesi duyuluyorsa, orada “normal” bir yaşamdan söz edilebilir mi? Edemeyiz. Ama biz etmeye zorlanıyoruz.
Her “her şey bitti, ortalık sakinleşti” dediğimizde, bir bakıyoruz evlerin çatısında mermi çekirdekleri… Damında kuş besleyen insanlar, çocuklarını okula gönderen aileler, geceleri tedirgin uyuyan vatandaşlar… Karşımızda savaş yok deniyor ama namlunun ucundaki korku hâlâ burada.
Geçtiğimiz günlerde Suriye’nin Telabyad bölgesinden atılan bir tüfek mermisi, Türkiye tarafında damında kuş besleyen bir vatandaşın ayağını sıyırdı.
“Ucuz atlatıldı” denilip geçilecek bir olay mı bu? Hayır.
Bu, sınırda yaşayan insanların her gün hissettiği ama anlatmakta zorlandığı görünmez tehlikenin açık bir fotoğrafıdır. Mermiler sınır tanımıyor. Silah sesleri “karşı tarafta” kalmıyor.
Bugün ayağı sıyrılan bir vatandaş…
Daha önce evine havan mermisi düşen Akçakaleliler…
Okul bahçesinde oynarken başına mermi isabet eden çocuklar…
Ve kaybettiklerimiz…
Soruyorum: Daha kaç örnek vermemiz gerekiyor?
Sınır hattında yaşanan bu olaylar artık “münferit” denilerek geçiştirilemez. Bu mesele basit bir asayiş meselesi değil; doğrudan insan hayatını ilgilendiren ciddi bir güvenlik sorunudur.
Biz artık açıklama değil, güven istiyoruz.
Teselli değil, önlem istiyoruz.
Bu topraklarda korku değil, huzur hâkim olsun istiyoruz.
Sınırda yaşamak kader olmasın.
