İnsan bazen kendini anlamsız bir kara tohum gibi hisseder. Yazların ve kışların içinden geçer; bakıldığında ne olduğu, neye dönüşeceği belli değildir. Oysa hayat, anlamını şartlar oluştuğunda gösterir. Toprakla, suyla, havayla ve güneşle karşılaştığında… Yani emekle, sabırla ve zamanla.
İnsanoğlunun serüveni de böyle başlar. İlk adımlar, ilk kırılganlıklar, ilk tutunma çabaları… Tıpkı toprağın altında ışığı bekleyen bir filiz gibi. Sonra bir gün yüzünü güneşe çevirir insan. Bebekliktir bu; umut dolu, savrulmaya açık, masum.
Yıllar geçtikçe dallanıp budaklanırız. Gücümüzü fark eder, kendimize güveniriz. Gençliktir bu; biraz aceleci, biraz gösterişli. Her şeyi yapabileceğimizi sanırız. Bazen yükselmek uğruna saçmalar, bazen en tepeye ulaşmak için kırar dökeriz. O yıllar hiç bitmeyecekmiş gibi gelir.
Ama zaman kimseyi es geçmez. Gülüşler yavaş yavaş azalır, insan kendine dönmeye başlar. Mevsimler değişir, biz değişiriz. Olgunlaşmak dediğimiz şey; biraz eksilmek, biraz durulmak değil midir zaten?
İnsan, çoğu zaman başkasının hayatına imrenir. Yanlışa daha kolay meyleder. Ama içimizde bir doğru vardır ki, susmaz. Kalbi tırmalar, aklı dürter. Hayat dediğimiz yolculuk da tam burada başlar: seçimlerle.
Çılgınlıklar geçer, hırçınlıklar diner. Yerine düşünerek atılan adımlar gelir. Buna olgunluk deriz. Yoruluruz ama durmayız; zamanı kovalamaya devam ederiz.
Bazen yaşadıklarımız anlamlı gelir, huzur buluruz. Bazen her şey boşmuş gibi görünür. Ömür, kendi hikâyelerimizin arasında akıp gider. Geriye dönüp baktığımızda sormamız gereken tek bir soru kalır:
Ne kadarına gerçekten dokunduk?
Mevsimler geçer. Ağustoslar, Aralıklar… Meyveler veririz. En zor olanı da budur. Çünkü artık sadece kendimiz için değil, ardımızdan gelenler için de yaşarız.
Ve sonra… İlkbaharlar birer birer eksilir. Sonbahar soğuk yüzünü gösterir. Üşürüz. “Bitti” deriz.
Oysa her bitiş, bir başlangıçtır.
Belki de asıl başlangıç…
Huzur gibi, bahar gibi, cennet gibi.
Vesselam...
