Asıl mesele bazen kendine dönmektir, azizim.
Rutin olarak yaptığın her şeyi bir kenara bırakabilmek…
Bir sabah işe gitmek için kalkmamak mesela.
Her gün yaptığın o alışılmış davranışları yapmamak.
Aynı şehirde olmamak, aynı insanlarla karşılaşmamak…
Eşi, dostu, arkadaşı; hatta bir süreliğine en yakınlarını bile geride bırakıp yalnızca kendine odaklanmak.
Var mısın bir nefes almaya?
Gerçek seni bulmaya?
O zaman değiştir bütün rutinini.
Huzur seni “sen” yapana dek dönme arkana.
Kendine bakmaktan vazgeçme.
Haydi Bismillah…
Kendine merhamet et.
Yarının endişesine kapılmadan, bugünün telaşına düşmeden; bütün dünya meşguliyetlerini bir kenara bırakmaya ne dersin?
İşi, gücü, aileyi, çevreyi…
Ve bizi bizden alan o bitmeyen sosyal medya akışını…
Sadece kendinle baş başa kalabileceğin bir yer…
Bir yer biliyorum artık.
Ruhunun gerçekten dinleneceği…
Zaman kavramını unuttuğun, kalbinin yükünü bıraktığın bir yer.
“Neresi?” dediğini duyar gibiyim.
Bütün samimiyetimle söylüyorum:
Mekke ve Medine.
Her adımın anlam taşıdığı,
Her serzenişin yeniden dirilişi hatırlattığı yer…
Yenilenmek, tazelenmek, özüne dönmek…
Bir uyarıcının, bir önderin, bir yol göstericinin yaşadığı şehirler…
Muhammed’in (s.a.s) tüm zorluklara rağmen ümmeti için dua ettiği diyarlar…
Çekilen çilelerin sabra, sabrın teslimiyete dönüştüğü topraklar…
Mis gibi peygamber kokan şehirler…
Dünyanın yükünden bunalan her insan için bir ruh sığınağı…
Ve şimdi anlıyorum…
Asıl gurbet yaşadığım şehirdeymiş meğerse.
Gerçek evim, huzuru hissettiğim yer burasıymış.
Buruk, hüzünlü bir ayrılış bu…
Huzur bulduğum mekândan kopuş.
Bir yanım hep burada kalacak.
Bir yanım eksik dönecek şimdi yola.
Seni; bir dakika bile boş bırakmayan o duyarlı Müslümanlara emanet ediyorum.
Selametle kal güzel şehirler…
Selametle kal Mekke…
Selametle kal Medine…
Belki de insanın asıl evi, kalbinin secdeye en yakın olduğu yerdir.
