İnsan organizması toplum gibi, makina gibi işlevsel parçalardan meydana gelen bir sistemdir. Nasıl ki sağlıklı bir toplum aile, din, kültür, ekonomi, siyaset, hukuk gibi kurumların işlevsel işleyişiyle mümkün oluyorsa, insan organizması için de beyin, kalp, damar, mide, sindirim ve boşaltım sistemleri vb. gibi işlevsel parçaların sağlıklı işlemesiyle mümkündür. İnsan organizmasını oluşturan sistemin parçalarından birinin yaşadığı problem, sistemin pek çok parçalarına rahatsızlık verir. Hatta sistemin parçalarından birinin arızası, başka bir parçanın arızasıymış gibi algılanabilir.
Günümüzde tıp bilimi öyle bir gelişmiş ki, pek çok uzmanlık alanları ve hatta bu uzmanlık alanlarının alt dalları bile ortaya çıkmıştır. Bu gerçekten sevindirici bir gelişmedir. Herhangi bir uzmanlık alanında yetişmiş bir hekim, o alana oldukça hakimdir. Tedavide en detaylı bilgilere sahiptir. Asıl sorun bütünün bilgisine tam sahip olmadan parça üzerinde uzmanlaşmaktır.
Bir öğretmen 10 yıl öğretmenlik yapmadan uzman öğretmen olamıyor. Fakat tıp fakültesini yeni bitiren bir doktor hastanede çalışmadan TUS sınavını kazanıp uzman doktor olabiliyor. Kendi alanına ne kadar çok hakim olsa da sistemin parçaları birbirini öyle bir etkiliyor ki, başka bir parçanın rahatsızlığı diğer sistemin parçalarını etkileyebiliyor. İşte burada uzman hekimin pratisyen hekim olarak hastanelerde çalışırken yaşadığı tecrübeleri ve pratikleri onun hastalıkların doğru teşhis ve tedavisi konusunda avantajlı pozisyona getiriyor. Bence bir tıp hekimi de sahada en az 5-10 yıl çalıştıktan ve insan organizmasının bütününe tam hakim olduktan sonra uzmanlık alanını seçip uzmanlaşmalıdır.
Çünkü bütünün bilgisine tam sahip olmadan parça üzerinde uzmanlaşmak bir cinayettir.
