Her çağ, insanlığa hem umut hem de imtihan sunar. Kendine özgü güzellikleri olduğu kadar kötülükleri de vardır. Hayatı yaşanmaya değer kılan ise bütün kötülüklere rağmen varlığını koruyan güzelliklerdir. İnsan, var olduğu ilk günden bu yana bitmek bilmeyen bir imtihanın içindedir. Bu imtihan yalnızca bireysel değildir; her çağ, kendi şartlarıyla, kendi zorluklarıyla ve kendi kötülükleriyle insanı yeniden sınar. İnsan, kişisel hayatında karşılaştığı sıkıntılarla mücadele ederken aynı zamanda yaşadığı toplumun ve çağın yükünü de omuzlarında taşır.
Bireysel zorluklara karşı direnmek çoğu zaman insanın kendi iradesiyle mümkündür. Ancak çağın ortaya çıkardığı sorunlar, bireyin tek başına çözebileceği meseleler değildir. Eğer yaşanılan dönem geleceğe dair umut taşıyorsa insan, bütün sıkıntılarına rağmen yaşama tutunacak bir neden bulabilir. Umut, en ağır yüklerin bile taşınmasını sağlayan görünmez bir güçtür. Fakat çağın kendisi umudu tüketmeye başladığında, bireyin direnci de giderek zayıflar. Böyle zamanlarda çözüm yalnızca bireysel çabada değil, toplumsal dayanışmada aranmalıdır.
Bugün içinde bulunduğumuz çağ tam da böyle bir dönemdir. Belki de insanlık tarihinin en karmaşık, en çelişkili ve en sarsıcı zamanlarından birini yaşıyoruz. Samimiyetin, ahlaki değerlerin, güvenin ve sevginin aşındığı; insana dair duygusal, zihinsel ve davranışsal bağların giderek zayıfladığı bir çağın içindeyiz. Bilgiye ulaşmak hiç olmadığı kadar kolaylaşırken hakikate ulaşmak zorlaşıyor; iletişim araçları çoğalırken insanlar birbirine yabancılaşıyor. Teknoloji hayatı kolaylaştırıyor, fakat insanın ruhunu aynı ölçüde besleyemiyor. Çıkar ilişkileri, manipülasyonlar ve görünmez güç mücadeleleri, insanı insandan korkar hâle getirebiliyor.
Şüphesiz hayat standartlarımız yükseldi. Günlük yaşamı kolaylaştıran sayısız imkâna sahibiz. Geçmişte büyük emek gerektiren pek çok işi bugün kısa sürede yapabiliyor, bireysel sorunlarımıza daha pratik çözümler üretebiliyoruz. Buna rağmen yaşamak, mücadele etmek ve umudu koruyabilmek her zamankinden daha zor hâle geldi. Çünkü çağın karmaşası yalnızca hayatı değil, insanın ruhunu da yormaktadır. Bu nedenle hayata karşı direncimiz zaman zaman kırılıyor; geleceğe dair inancımız zayıflıyor.
Bunun en önemli nedenlerinden biri, çağımızın bize sürekli dayattığı bireyselleşme anlayışıdır. Oysa insan, yaratılışı gereği toplumsal bir varlıktır. Sevinçlerini, acılarını, korkularını ve umutlarını paylaşabildiği ölçüde güçlenir. Dayanışma, yalnızca bir toplumsal tercih değil, insanın varlığını sürdürebilmesinin temel şartlarından biridir. İnsan, yalnızlaştıkça güçlenmez; aksine kırılganlaşır.
Bu nedenle çağımızın dehşet verici atmosferine karşı verilecek en güçlü cevap, insanlar arasındaki bağları yeniden kuvvetlendirmektir. Kişisel çıkarları, kısa vadeli menfaatleri ve geçici kazanımları bir kenara bırakarak ortak iyiyi ve toplumsal faydayı öncelemek zorundayız. Birbirimizi rakip olarak değil, aynı kaderi paylaşan insanlar olarak görebildiğimiz ölçüde bu karanlık tabloyu değiştirme imkânına sahip olabiliriz.
Bu tabloyu yalnızca teorik olarak değil, günlük hayatın içinde de görüyoruz. Son dönemlerde Mardin ve Şanlıurfa'nın Viranşehir ilçesinde yaşanan, sokaklara taşan kavgalar; trafikte en küçük bir hatanın bile tahammülsüzlük ve şiddetle karşılık bulduğu olaylar, toplumsal olarak ne kadar yıprandığımızı gözler önüne seriyor. Bu tür hadiseler yalnızca bireylerin öfkesini değil, aynı zamanda toplumsal bağların zayıflamasını, hoşgörünün azalmasını ve ortak yaşam kültürünün aşınmasını da gösteriyor. Böylesine insani değerlere yakışmayan davranışlar karşısında sessiz kalmak yerine, toplum olarak sağduyuyu, dayanışmayı ve karşılıklı saygıyı güçlendirecek ortak bir direnç göstermek zorundayız. Çünkü toplumsal çürüme, ancak ortak bir vicdan ve ortak bir mücadeleyle durdurulabilir.
İnsanlık tarihi göstermiştir ki en büyük felaketler, savaşlar, salgınlar ve yıkımlar ancak birlik, dayanışma ve ortak mücadele sayesinde aşılabilmiştir. Ne var ki bugün, dünya nüfusunun tarihin hiçbir döneminde olmadığı kadar kalabalık olduğu; iletişim imkânlarının sınır tanımadığı bir çağda, birbirimize en fazla ihtiyaç duyduğumuz hâlde en çok uzaklaştığımız dönemi yaşıyoruz. İşte bu yüzden, çağımızın en büyük ihtiyacı daha fazla teknoloji ya da daha fazla tüketim değil; daha fazla güven, daha fazla vicdan, daha fazla dayanışma ve daha güçlü insani bağlardır.
Bugünün karanlığını dağıtacak olan şey, tek tek bireylerin yalnız mücadelesi değil; ortak bir vicdanın etrafında buluşabilen insanların birlikte göstereceği dirençtir. Çünkü geleceği değiştirecek olan yalnızca zaman değil, zamanı değiştirme iradesini gösterebilen insanın kendisidir.
