Peygamber Efendimiz (s.a.v.), hayatın akışı içinde geciktirilmemesi gereken beş hayırlı hâli öğütler bizlere: Ölüyü defnetmek, tövbeye sarılmak, misafirin rızkını önüne sermek, borcu ödemek ve vakti gelen evladı yuva sahibi kılmak.
Bu hikmetli tavsiyeler arasında bilhassa cenazeyi bir an evvel toprağa emanet etme öğüdü, sadece manevi bir ibadet değil; insan sağlığı ve hijyen açısından da zamana meydan okuyan büyük bir hakikattir.
Bunu en iyi bilmesi gereken yer ise şüphesiz Urfa’dır.
Yaz sıcağında etin 15 dakikada koktuğu, 20 dakikada piştiği bu topraklarda ivedilikle hareket etmek, sadece dini bir vecibe değil; mülki ve yerel idarenin en temel insani sorumluluğudur. Fakat ne yazık ki bugün Urfa’da bir cenazeyi son yolculuğuna uğurlamak, hüzünden ziyade çileye dönüşmüş durumdadır.
Vefat eden bir yakınınızın ardından defin raporunu verecek doktoru bulabilmek neredeyse imkânsız. İnsanlar acılarıyla baş başa kalması gerekirken, bir doktor imzası uğruna cenazeler en az bir gece soğuk morglarda bekletiliyor. Belediyeden alınacak izinler, bürokratik engeller ve prosedürler derken, o kavurucu sıcaklarda ailelerin çektiği eziyet tarif edilemez bir boyuta ulaşıyor.
Gözlerimizle şahit oluyoruz; defin işlemi bitmiş, dualar edilmiş, cemaat dağılmış... Fakat mezarlık görevlileri hâlâ koşturup kâğıt imzalatma derdinde. Sıkıyönetim günlerinin en katı kurallarında dahi insani süreçler bu kadar tıkanmamış, prosedürler bu derece yorucu hâle gelmemişti.
Oysa kural açıktır: Şüpheli bir durum veya bir şikâyet varsa konu zaten Cumhuriyet Savcılığı’nın uhdesindedir. Bunun dışındaki doğal vefatta ailenin beyanı esas alınmalı, bürokrasi insanı heder etmemelidir.
İnsanımızın en acılı gününde cenazesini kokutacak raddeye getiren bu hantal yapıyı çözmek, başta Büyükşehir Belediyesi olmak üzere tüm yetkililerin boynunun borcudur. Vatandaşın acısına saygı duymak ve bu çileye son vermek için yetkililerden acil bir gayret ve düzenleme bekliyoruz.
