Sabahın köründe evinden çıkan, akşam karanlığında yorgun argın dönen binlerce emekçi insan var.
Kimi tarlada güneşin altında, kimi fabrikada, kimi inşaatta, kimi mevsimlik işçi olarak gurbette… Herkesin bir ekmek kavgası var.
Ancak Bu kadar çalışıp didinen insanlar, neden insanca yaşamakta bu kadar zorlanıyor?
Devlet, vatandaşından yıllarca çalışmasını, vergi vermesini, prim ödemesini ve sorumluluklarını yerine getirmesini bekliyor.
Peki vatandaşın devletten beklentisi ne?
Çalıştığında hakkını almak, yaşlandığında geçim korkusu yaşamamak, çocuğunu okutabilmek ve insanca yaşayabilmek…
Bugün 25 yaşında hayata atılan bir insan, en verimli yıllarını çalışarak geçiriyor. 40'ına geliyor, hâlâ geçim derdinde. 50'sine geliyor, borçlarını kapatmaya uğraşıyor. Emeklilik kapısına dayandığında ise belki de yıllarca hayalini kurduğu hayatı yaşayacak gücü ve imkânı kalmıyor.
İnsanların ömründen giden yılların, çocuklarından çalınan zamanın hesabını kim verecek?
Devlet dediğimiz yapı yalnızca vatandaşını vergi veren, prim ödeyen, görev ve sorumluluk isteyen bir mekanizma olarak görmemelidir.
Bir insanın bütün ömrü çalışmakla geçiyorsa, emekliliğinde de geçim derdi peşini bırakmıyorsa burada dönüp sorgulamamız gereken bir düzen var demektir.
İnsan hayatı, emeklilik maaşını beklerken tüketilecek kadar uzun değildir.
Bir gün herkes geriye bakınca Bu ülkede kaç yıl yaşadığıyla değil kaç yıl insanca yaşayabildiğini sorgulayavaktır.
