RUHA NEFES

Paylaş

Bu Yazıyı Paylaş

veya linki kopyala

“Müteferric”...

Bazı kelimeler yalnızca anlam taşımaz; insanın içine dokunur, ruhunda bir yere sessizce yerleşir. Arapça kökenli bu kelime; derdini yürüyerek, gezerek hafifleten, dolaştıkça ferahlayan insanı anlatır.

Belki de bu yüzden insan, en çok yürürken toparlar kendini. Çünkü bazı yükler konuşularak değil, sessizce adım atılarak azalır.

İnsan doğada hem susar hem konuşur. Kalabalıklara anlatamadığını bazen bir ağaca anlatır; gökyüzüne bırakır içindekileri, rüzgâra fısıldar derdini. Çünkü doğa yargılamaz. Sessizce dinler insanı. Ruhun daraldığı yerde bir nefes olur.

Bir yol göster bana…

Ben yürüdükçe bütün yüklerimden kurtulayım. Arkamdaki olumsuzlukları kendime dert etmeden, huzuru içime çekeyim. Mis kokulu çiçeklerin samimiyeti yetsin bana. Gökyüzüne baktığımda maviliğin masumiyetini göreyim; iyiliğin hâlâ var olduğuna inanayım.

Yağmur sonrası insanların kendini parklara, sahillere, açık alanlara atması boşuna değildir. Günlerce betonların arasında yorulan ruh, ilk güneşte dışarı kaçmak ister. Bir yürüyüş, toprağın kokusu, gökyüzünün mavisi… İnsan bazen yalnızca bunlarla bile iyileşebilir.

Dur ve dinle…

Yağmuru dinle.

Rüzgârı dinle.

Bulutların geçişini, yaprakların sesini, kuşların telaşsız huzurunu dinle. Aç gözlerini; renklerin sana kattığı anlamı gör. Her ayrıntıda biraz kendini bul. Şükrü içinde yaşa ve yaşat.

İnsan unutmuş mu acaba göğe bakmayı?

Denizi seyretmeyi, ormanı dinlemeyi, çiçeklere bakmayı…

İnsan temâşâ etmeyi unutmuş olabilir mi?

Belki de kötülüğün çoğalmasının sebebi biraz da budur. İnsan bakmayı unuttu. Hissetmeyi unuttu. Sevmeyi, iyiliği, merhameti unuttu. Oysa doğa hâlâ aynı içtenlikle insanı çağırıyor. Bir ağacın gölgesinde, bir çiçeğin kokusunda, göğün maviliğinde insanın kaybettiği huzur saklı duruyor.

Çünkü insan doğaya yaklaştıkça biraz da kendine yaklaşır. Her adım, her renk, her nefes insanın içine sessiz bir iyi oluş bırakır.

Belki de artık en çok ihtiyacımız olan şey; daha fazla bina değil, daha fazla huzur alanı… Çünkü insan bazen yalnızca doğaya değil, kendine de geç kalıyor.

RUHA NEFES

İptal

UYARI: Küfür, hakaret, rencide edici cümleler veya imalar, inançlara saldırı içeren, imla kuralları ile yazılmamış,
Türkçe karakter kullanılmayan ve büyük harflerle yazılmış yorumlar onaylanmamaktadır.

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Daha fazla gösterilecek yazı bulunamadı!

Tekrar deneyiniz.