Bölgenin yıllardır en büyük beklentilerinden biri Akçakale gümrük kapısıydı.
Bu kapının açılmasıyla birlikte büyük umutlar kuruldu. Esnaf heyecanlandı, gençler iş imkânı hayal etti, çiftçi yeni pazarlar bekledi.
Siyasetçiler kapıda başına güller dökülerek konuştu, yetkililer açıklamalar yaptı. Bölgenin ticari ve sosyal kalkınmasında yeni bir dönemin başlayacağı ifade edildi.
Peki bugün gelinen noktada vatandaş ne görüyor?
Vatandaşın baktığı yer gümrük kapısının önüdür.
Ve vatandaş bugün şu soruyu soruyor:
"Madem her şey bu kadar iyi gidiyor, neden kapıda beklenen hareketlilik yok?"
Sabah saatlerinde gümrük sahasına giden birçok kişinin gördüğü manzara oldukça düşündürücüdür.
Beklenen ticari yoğunluk yerine sessizlik hâkimdir. Esnafın, tüccarın ve girişimcinin heyecanı yerini tereddüde bırakmış durumdadır.
Vatandaşların dile getirdiği en önemli şikâyet ise maliyetler.
Suriye tarafındaki giriş ücretleri, Türkiye tarafındaki çeşitli işlem giderleri ve ticaret sürecinde karşılaşılan masraflar ticaretle uğraşan herkesin hesaplarını altüst ediyor.
İnsanlar bırakın kazanç elde etmeyi, yaptıkları masrafı nasıl çıkaracaklarını düşünür hâle geliyor.
Şu soruyu sormak kaçınılmaz hale gelmiştir; Bir sınır kapısının temel amacı ticareti kolaylaştırmak mıdır, yoksa zorlaştırmak mıdır?
Bir bölgenin ekonomik kalkınması isteniyorsa vatandaşın önündeki engeller neden azaltılmıyor?
Savaşın tüm zorluklarına rağmen Akçakale gümrük kapısı 14 yıldır kapalı kaldıktan sonra bugün neden hala istenilen potansiyeli yakalayamıyor. Sözde gümrük kapısının açılmasıyla birlikte Ekonomik hareketlilik bekleyen bir ilçede insanlar hâlâ aynı soruları soruyorsa, yetkililerin de bu sorulara kulak vermesi gerekmez mi?
Kimse hamasi söylemler duymak istemiyor.
Kimse "Biz yaptık, biz açtık" tartışmasının peşinde değil.
İnsanlar iş yapmak istiyor.
İnsanlar evine ekmek götürmek istiyor.
İnsanlar yıllardır umut bağladıkları gümrük kapısının gerçekten çalışmasını istiyor.
Çünkü vatandaş için önemli olan açıklamalar değil, sonuçlardır.
Kapılar açılmış olabilir.
Asıl mesele, o kapılardan ticaretin, bereketin ve umudun geçip geçmediğidir.
