Kitaplarım arasında kavramların içindeki manaları kurcalarken iki zıt gibi görünen kavramla karşılaştım.
Her şey zıddıyla sınanır.
Her şey tersiyle anlama erişir.
Uzak ve Yakın kavramları kitapların tozlu koynundan yüzüme değip beni temizle dercesine göğsüme zorluk çıkardı. Bende kayıtsız kalmamayı denedim.
Kâğıt üzerinde içerisinde zıtlık barındırdığı bariz. Ancak tümevarımda zıt değil de birbiriyle kardeş gibi oldukları daha manalı gelmektedir.
Uzak ve Yakın!
İki kavramda ruhsal olarak ele alındığında değişik duyguların manifestosunu oluşturur. Biri insana iç huzur ve güvenli bir limanmış gibi gelirken diğeriyse korkutucu ve muğlaklıkları içerisinde yer etmiş ürkütücü bir olgu gibi gelir.
Asla!
İkisi de birbirine bağlıdır.
Uzak olan bir gün yakınlaşmasından kaynaklı sadece geçici süreliğine gerçekleştirdiği duygulardan kaynaklı var olan duygularla birbirine tam manada zıt olduğunu göstermemektedir.
Yakın olan kavramda aynı şekilde bir gün uzakta olmasıyla zıtlığı ortadan kaldırmaya gayret etmektedir.
Ve yakınlık zamanın nallarından ateşler çıkaran asil atın sırtına atlayıp avuçlarımıza geldi.
Neticesinde birbiriyle zıt birbirine düşman gibi görünen her şey aslında birbirinin kökünden türemiş olabilir.
Uzak ve yakınlık konusu bizler için binlerce yorumu ifade edeceği için hepsini ifade etmek bizler adına zor olacağından bilindik birkaç örnekle açıklamak daha manidar olacaktır.
İyilik, kötülükle düşman gibi ve zıt kavramlar, davranışlar ve olgulardan oluştuğu düşünülse de aslında her kötülük hissi ki ruhsal olarak insani duygu ve hassasiyetini kaybetmemiş insanlar için ifade ederek ilk başta içinde bir iyilik tohumu barındırırdı. Zamanla birileri tarafından o tohum kurutulup yok edildiği için kötülük tohumlarıyla yer değiştirmesi iki düşman değil de birbirleriyle bağlantılı olduklarından kaynaklı beraber türemelerini bizlere çarpıcı bir şekilde göstermektedir.
İnsan, ölüme ne kadar uzaksa o kadar da yakındır. Yarına ne kadar yakınsa o kadar da uzaktır. Ne dünün geçmişliği ne yarının geleceği birbirinden bağımsız değerlendirilebilir. Yarın, bugün olacaktır. Bugünün de dün olma gibi alışkanlıkları olmasından zıt olan ve birbirinin karşısında duran fikirler en sonunda aynı zeminde buluşurlar.
Başka ne sayılır zıt görünen her şey içerisinde diye düşünürken akla gelen bir diğer örnekse ilim ve cehalettir.
İlim, cehaletin toprağıdır. Sulamadıkça o toprak varlığını sürekli olarak devam ettirir. Nasıl ki bir çocuk büyüdüğü yaşa kadar ailesi, çevresi ve kendisi tarafından geliştirilmezse geri de kalması kaçınılmaz olmasından ilimde aynı köktenlikle çıkar karşımıza.
Cehalet, ilimle hemhal olup kendisini geliştirerek ortadan kaybolur.
Gözler önüne çıkmış olan cehalette, ilimle alakadardır. Oysa zıt görünmeleriyle bilinirler. Hülasa evrende var olan çoğu şey birbirine zıt görünse de aslında birbiriyle bağlantılıdır. Birbirileri sayesinde varlıklarını kanıtlayıp birbirleri sayesinde varlıklarını devam ettirirler.
İsmet Özel, Uzak nedir? der. Ve ekler kendisinin bile ücrasında yaşayan ben için!
Yakın nedir derim ben de? Dünden bugüne geçmiş insan için!
Harbiden insan uzak kavramını duygusal bakımdan ne zannetmektedir.
İnsan, uzaklığı bir yere erişip varmak olarak mı yorumlamakla yetinip bu manayı yekpareleştirmekte mi?
Ya da her şeye çeşitli manalar yüklendiği gibi Uzak kavramına da çeşitli manalar yüklemiş midir? Bence uzak ulaşmaya çalışmaktır. Gitmektir yakın olana doğru. Kavuşmak olmasa da seyahat etmektir. Uzun bir yolculuk gibi zannedilse de aslında yakınlığa doğru yolculuktur.
Yakın manasına gelip konuyu sonlandıralım.
Yakın, insanın kavuşma iç güdüsünü alkışlara tutan bir duruş şeklidir. Erişmektir. Ulaşmaktır. Ya da kavuşmaktır. Uzaklardan sıyrılıp badireleri atlatıp hülyalardan kaçıp seraplardan değil de çeşmelerden kana kana içmektir.
Uzaklaşır dünler
Uzaklaşır bugünler
Birbirine sarılır söylenemeyenler
Yarındır mutluluk yarındır geçmiş günler
İnsan, yaşamın kıymetine erişemeyince
Dünü, bugünü, yarını neyler!
