“Sınav, imtihan, eşik” mana olarak birbirilerine yakın kavramlardır. Sınav kelimesi “Sına” kökünden yani sınamak kökünden türer. İnsanın dünyaya gelmesinin asıl gayesi Allah’a kulluktur. Kulluğun gayesi de sınanmaktır. İnsanda sınanmaya başladığı her olay bir karakter profili belirler. Sınandığı şeye karşı göstermiş olduğu duruş insanın karakterinin oluşum şeklini meydana getirir.
Kıvranmak, bağırıp çağırmak, şikâyet etmek veyahut metin olmak, sabırla durmak, sessizce mücadele etmek, pes etmeden dik durmak, küfürler etmeyip anlamaya çalışmak, her şeyde bir hayır aramak ve benzer birçok duruş şekli insanın sınandığı durumlarda gösterdiği veya göstereceği davranışlar ve eylemlerdir. İkisi de insan içindir. İnsanı olgunlaştıransa metin olması, sabırla mücadeleye devam etmesi, kırmadan, dökmeden dik durmaya çalışmasıdır. İnsan, yaşamı boyunca her türlü zorluğa göğüs gerebilecek bir DNA’da yaratılmıştır.
Her derdin bir dermanı her sınavın bir bitimi vardır. Çözümü olmayan tek sınavsa ölümdür. Oda insanın son sınavı olduğu içindir. İnsan, her türlü acıya alışkan bir karakter yapısında meydana getirilmiştir. Yalnızca ölümün nasıl bir şey olduğunu kendisi yaşamadığı için yalnızca başkalarının yokluğundan kaynaklı öğrendiğini zanneder. Oysa sandığı şey ölüm değil var olan bir şeyin ortadan kaybolmasıdır.
Yakın zaman önce Rahmetli olan ve rahmetle andığım Bülent Akyürek ağabeyinde dediği gibi “İnsan, ölümden korkmaz çünkü ölümün nasıl bir duygu olduğunu bilmemektedir. Ölüm korkusundan korkar.” Aynen öyledir. İnsan, en zor olan sınavdan bile bir şekilde geçmektedir. Sevdiklerinin ölümüyle kişiye gelen sınavsa yeryüzünde en etkileyici ve yıpratıcı sınavlardan birisidir. Ve insanı en çok olgunlaştıran sınavdır da. Günümüzde ve tarih boyunca peygamberlerin dahi en çok karşılaşmış olduğu sınavsa bir şeyleri beklemesidir. Beklediği şeyin kendine gelip gelmeyeceği belirsizliğinin olmasına rağmen bekleyiş içinde olunması insanı en çok yıpratan bir diğer sınavdır. Birincisi ölüm ikincisi bekleyiş.
İnsan, bir şeyi beklerken yapması gereken en önemli davranış, şikâyet etmeyi bırakmasıdır. İnsan, şikâyet ettiği şeyle aslında Allah’ı şikâyet ettiğini unutmamalıdır. Bize gelmiş olan her imtihan Allah’ın müsaadesi ile gerçekleşmiştir. Bizler “Neden beni bulur? Ben bunu hak edecek ne yaptım?” gibi söylemlerle farkında olmadan Yüce Mevla’ya şikâyette bulunuruz. Bununla yetmezmiş gibi çevremize de anlatarak kendimiz ve Allah’ın arasında olan bir durumu üçüncü şahıslara ifşa ederiz. Allah’ın her imtihanda kullarına takdir ettiği bir ikramı olduğunu unutmamalıyız. Tabi ki mükafat olup olmadığını kişinin sınav esnasında göstermiş olduğu duruşu belirleyecektir.
Sınanmak bir süreçtir. Bir meyve bir süreçten geçmeden olgunlaşmayacağı gibi insanda olgunlaşması için bir süreçten geçmesi gereklidir. Başına gelmiş şeylere karşı sessiz kalın demekle şikayetçi olup bağırıp çağırın demek aynı şeydir.
Başınıza gelen her şeyde bir hayır arayıp sükûnetinizi bozmamaya dikkat edin. Sükûn ile yoğrulmuş her hamur öğütüleceği zaman çok lezzetli olur. Hz. Yusuf, kardeşleriyle sınanıp kuyuya atıldı. Sabredip dik bir duruşla bekledi. Mısır’a sultan oldu. Hz. Eyyüb hastalıklarla sınandı sabretti, şikâyet etmeyip teslim oldu. Teslim olduktan sonra daha da gençleşti. Hz. Muhammed binlerce hakarete uğrayıp dışlandı, sabretti, dik durdu teslim oldu. Ve cihanın efendisi olarak hafızalarda yer etti. Evet, hiçbirimiz peygamber değiliz. Ancak peygamberler Allah’ın en kıymetli varlıklarıdır. Onlar bile sınavlardan geçmişse sizin hayatınızda sınavların olmamasını düşünmeniz yalnızca bir yanılgı ve yanlıştır. Hangi sınav gelirse gelsin Yüce Allah’tan geldiğini düşünüp dik durup metin bir şekilde üzerimizden geçmesini bekleyeceğiz. Rabbim hepimizin sınavını kolay etsin. Vesselam.
