Urfalı emekçilerin bitmeyen göçü: Memleket hasreti ve yoksulluk kıskacında bir ömür

Türkiye’nin farklı illerinden ekmek parası için yollara düşen Şanlıurfalı mevsimlik tarım işçilerinin çile dolu yaşamı, vicdanları sızlatmaya devam ediyor. Ankara’nın Polatlı ilçesindeki soğan tarlalarında ter döken işçilerin yaşadığı zorluklar, sosyal medyada paylaşılan yürek burkan bir gözlemle bir kez daha gözler önüne serildi.

Mehmet Al isimli vatandaşın kaleme aldığı ve Şanlıurfalı ailelerin tarlalardaki yaşam mücadelesini gözler önüne seren o satırlar, Türkiye’nin en köklü ve çözülemeyen sosyal yaralarından biri olan mevsimlik tarım işçiliğinin acı tablosunu yeniden hatırlattı.

İşte Al’ın o yazısı:

“POLATLI’NIN SOĞAN TARLALARINDA BİR ÖMÜR TÜKENİYOR

Bir adama ‘Geçmiş olsun abi’ dedim.

Sohbet ederken öğrendim ki benden on yaş küçükmüş.

Yüzündeki çizgiler, nasırlı elleri, yorgun bakışları yaşını olduğundan büyük gösteriyordu. O an düşündüm: Demek ki insan yalnızca yıllarla yaşlanmıyor. Yoksullukla, alın teriyle, çektiği çileyle de yaşlanıyor.

Polatlı'nın soğan tarlalarında her yıl aynı hayat yaşanıyor.

Şanlıurfa'dan, Güneydoğu'nun farklı kentlerinden gelen aileler... Son yıllarda aralarına katılan Suriyeli emekçiler...

Soğan çapası yapıyorlar, söküyorlar, ayıklıyorlar, çuvallara dolduruyorlar. Kadını, erkeği, çocuğu, yaşlısı aynı hayatın içinde.

Evleri çadır. Gündüz kavurucu güneş, gece bozkırın ayazı. Yağmur yağdığında çamur, rüzgâr estiğinde savrulan çadır bezleri...

Bir gece aşırı yağmurda mahsur kalan mevsimlik işçilerin rüzgardan uçan çadırlar ve ıslanan yatakları...

O gece çamura batmış toprağın üzerinde, karanlıkta o insanların doğa olaylarına karşı çaresiz çırpınışları...

Çocukların ağlama sesleri...

O görüntüleri unutamıyorum.

Böyle zamanlarda Yaşar Kemal'in romanları geliyor aklıma.

Özellikle Ortadirek...

Çukurova'ya pamuk toplamaya giden köylüler. Bitmek bilmeyen yolculuklar, açlık, yoksulluk, umut ve insanın insana tutunma çabası.

Romanı okurken sıcak tarhana çorbası zihnime öylesine yerleşmişti ki günlerce tarhana içmiştim. Sanki o insanların sofrasına oturmuş, bir tas çorbayla onların hayatına ortak olmuştum.

Aradan yıllar geçti.

Çukurova'da pamuktu, Polatlı'da soğan.

Değişen ürün, değişmeyen emekçinin çilesi.

Bugün hâlâ mevsimlik tarım işçiliği, sosyal güvenceye erişimden sağlıklı barınmaya, temiz sudan çocukların eğitimine kadar ciddi sorunlar barındırıyor.

Bir çocuk düşünün. Sabah uyandığında önünde okul yolu değil, uçsuz bucaksız bir tarla uzanıyor. Çadırda büyüyor, mevsimlerle birlikte yer değiştiriyor. Çocukluğunu bile doyasıya yaşayamıyor.

Oysa o çocukların da hayalleri var.

Bu hayatın içinde yorgunluk da var, yoksulluk da, memleket özlemi de. Bir çadırın içinde doğan çocuklar, tarlalarda geçen gençlikler, daha yaşlanmadan çöken bedenler...

Her hasat mevsiminde aynı hikâye yeniden başlıyor. Bir mevsim bitiyor, bir başka tarlaya doğru yolculuk başlıyor. Ömür, ekmek peşinde mevsimden mevsime geçip gidiyor.

Hasat bitiyor. Soğanlar çuvallara dolduruluyor, kamyonlar yola çıkıyor. Çadırlar sökülüyor. Bir başka tarla, bir başka mevsim, bir başka ekmek kavgası başlıyor.

Bizim soframızda soğan kalıyor.

Onların ellerinde nasır, yüreklerinde memleket özlemi.

Ve benim aklımda hâlâ o adam var.

Benden on yaş küçük, ama sanki benden bir ömür fazla yaşamış.

Yaşar Kemal yaşasaydı belki bugün Polatlı'nın soğan tarlalarını yazardı.

Çünkü Çukurova'nın pamuk işçileriyle Polatlı'nın soğan işçileri aynı büyük insanlık hikâyesinin kahramanları.

Toprak değişiyor, ürün değişiyor, mevsimler değişiyor.

Ama ekmeğin peşinden sürüklenen insanların çilesi bir türlü bitmiyor.”