İnsan, ömrü boyunca şu üç tuzak; her an onun yoluna çıkabilecek tehlikelerdir. Bu tuzaklar öyle tuzaklar ki, insanın önüne nerede, ne zaman ve nasıl çıkacakları beli değil. Ama emareleri aşikardır.
İnsan; dünyayı ve dünyalıkları yapısı gereği çok sever. Öyle sever ki ölümüne...
Rabbimizin buyurduğu gibi:
Kadınlara, oğullara, yüklerle altın ve gümüş yığınlarına, iyi cins salma atlara, sağmal hayvanlara ve ekinlere olan düşkünlük isteği insanlara câzip gösterildi. Bunlar, dünya hayatının geçici birer metâından ibarettir. Asıl varılacak güzel yer, Allah yanındadır. (Âl-i İmran/14)
Evet, insana tüm bunlar sevimli olurken; süreli olan ömrün tükenmesiyle birlikte; her şeyi geride bırakan insan; yaptıklarıyla baş başa kalmak suretiyle Allah'ın huzuruna varacaktır...
Haram malın azabı, helal malın da hesabı vardır vecizesi; bir yönüyle bize bu hakikati anlatmaktadır.
İnsanın, evlat ve mal yığmayı da yaratılışı gereği sevdiğini hepimizin malumu...
Birde insan, toplumda kendisinden bahsedilmeyi de çok çok seven bir varlıktır. İmtiyazlı, değerli, hürmet gören, sözü dinlenilen, gibi meziyetlerden çok hoşlanır. Sever de sever, hoşlanırda hoşlanır... Şayet arzu ettiği bu imkanların tümüne veya birçoğuna sahip olursa; o zaman, ayaklarını denk atması, tefekkür etmesi, şımarmaması, alçak gönüllü olması; onun menzilini kıymetli hale getirir.
Fakat aksi bir durum söz konusu olursa hayatında, yaşamında, tutum ve davranışlarında; İşte o zaman, onun ipi şeytan ve nefs-i emarenin eline geçmiş demektir.
Kerim kitabımızda Rabbimizin, Yusuf'un diliyle bizi uyardığı gibi: Yine de ben nefsimi temize çıkarmıyorum. Çünkü nefis, rabbimin acıyıp koruması dışında, daima kötülüğü emreder; şüphesiz rabbim çok bağışlayan, pek esirgeyendir.” (Yusuf/53)
Evet, İşte nefis ve şeytan iç Birliği yaptıkları zaman; insanı esaretine alan üç tuzağın girdabına düşüp şeytanın maskarası haliine gelir!
Söz konusu tuzakları şu şekilde sıralayabiliriz:
Birincisi servet.
İkincisi şöhret.
Üçüncüsü şehvet.
Kãrûn, Mûsâ’nın kavmindendi. Fakat Firavun’la işbirliği yaparak onlara zâlimce davranıyordu. Biz ona öyle hazineler vermiştik ki, sadece anahtarlarını taşımak bile güçlü kuvvetli bir cemaate zor geliyordu. Kavmi kendisini şöyle ikaz ediyordu: “Şımarma! Şüphesiz Allah şımaranları sevmez!” (Kasas/76)
Hep söylenen sözdür; Sultan Süleyman'a kalmayan bize mi kalır diye? O zaman birde şu pencereden olaya bakmak lazım değil mi? Karun tüm servetiyle birlikte yere gömülmedi mi? Önemli olan insanın Rabbini tanıması ve O'na kullukta kusur etmemesidir...
Nefsini tanıyan Rabbini tanır. Rabbini tanıyan, ulu orta hareket etmez/edemez, dünya hayatının imtihan yeri olduğunu bilir ve ona göre hareket eder. Yukarıda üç tuzak diye isimlendirdiğimiz; servet, şöhret ve şehvet tuzaklarına düşmemek için; azami ölçüde dikkatli davranır ki, her iki dünya saadetine kavuşabilsin.
Ayaklarımızı hak üzere sabit kıllması için, Rabbinizden her an niyazımız olmalıdır.
Kalın sağlıcakla efendim.
