Hz. Muhammed’in (s.a.v.) sahih hadislerine göre, kıyamet gününde bir kul şu beş temel hesaptan geçmeden Allah’ın huzurundan ayrılamaz:
1. Ömür: Ömrünü nerede ve nasıl tükettiği?
2. Gençlik: Gençliğini nerede ve nasıl geçirdiği, hangi işlerde yıprattığı?
3. Mal (Servet):Malını nereden kazandığı (helal mi haram mı?)Malını nerelere harcadığı (hayra mı israfa mı?)
4. İlim: Öğrendiği ilimle (bilgiyle) ne amel ettiği, onu nerede kullandığı?
5. Beden / Vücut: Vücudunu ve azalarını nerede yıprattığı, nezafet ve ibadette nasıl kullandığı?
Evet, ömür; insanoğlu'na bahşedilmiş en kıymetli ilahi bir nimettir ve aynı zamanda emanettir. O zaman, nimet olan bu emaneti; insanın en güzel şekilde, en güzel işlerde, en güzel eylemlerde sarf etmesi lazımdır ki; emanetin ve nimetin sahibi olan Allah Teâlâ'nın rızasına nail olabilsin. Kul, ömür benim, sıhhat benim; istediğim gibi yaşarım, istediğim yerlerde tüketirim deme hakkına sahip değildir... Nimete ve emanete ihanetin söz konusu olduğu yerde; isyan devreye girer ve kul kendi nefsinin kölesi, şeytanın da maskarası durumuna düşer... Tövbe edip ve tevbesinin gereğini yerine getirmediği sürece, Allah'ın affına mazhar olamaz Allah-u Âlem.
Gençlik; çok mühim ve bir o kadar da paha biçilmez kıymetli bir nimettir... Gençlik nimetini günahla, isyanla, gafletle, tuğyanla geçirmenin karşılığı; zor bir hesap ve elim bir azaptır. Gençliğim benimdir, istediğim yerlerde ve mekanlarda tüketir, har vurup harman savururum demek; yaratılış gayesini unutmak ve Allah'a isyan bayrağını açmanın adıdır... Dolayısıyla, hiç bir kimse; gençlik benim değil mi, istediğim gibi gezer, tozarım deme hakkına sahip değildir. Zira, o gençliği bakkalda satın almadığını unutmamalıdır insan. Onu Allah, ona bir fırsat, bir ikram, bir nimet ve en önemlisi de bir emanet olarak vermiştir. Emanete ihanetin bedeli ise çok ağırdır...
Mal ve Servet; insan için belki de dünyanın en ağır imtihanıdır denilse yeridir. Çünkü insanlık tarihi boyunca servetle şımaranlar, şehvetin, kibrin, riya'nın, müstağniliğin günah kuyusuna düşüp boğulmuşlardır. Bunun en bariz örneği, Musa (A.S)'ya ihanet edip iftira eden ve servetiyle mağrur olan hazineler sahibi Karun'dur.
Bakınız Kerim kitabımız, Karun'un akıbetini bize nasıl hatırlatıp anlatıyor:
"Şüphesiz ki Karun, Musa’nın kavmindendi ve onlara karşı azgınlık ediyordu. Biz ona, anahtarlarını taşımak güçlü bir topluluğa bile zor gelecek hazineler vermiştik. Hani kavmi ona şöyle demişti: ‘Şımarma! Şüphesiz ki Allah şımarıkları sevmez. (Kasas/76) Evet, insanlar ona; geçmişini düşün, daha önce hiçbir şeyin yoktu... Sen fakirken Allah sana mal ve servet ihsan eyledi. Şımarmadan, kibre kapılmadan, sende insanlara ihsan eyle, dediklerinde; o burnunu havada tutmuş, insanları hor ve hakir görmüştü. Tıpkı günümüzdeki bazı Karun-lar gibi. Yirmi otuz sene önce züğürt olan bazı sonradan görmeler de aynı gafletin kurbanı olmuşlar...
“Allah’ın sana verdiği serveti O’nun yolunda harcamak suretiyle ahiret yurdunu kazanmaya çalış; ama dünyadan da nasibini unutma. Allah’ın sana ihsan ettiği gibi, sen de (insanlara) iyilik et. Yeryüzünde bozgunculuk isteme. Çünkü Allah, bozgunculuk yapanları sevmez.” (Kasas/77)
Karun ise, serveti Allah'ın kendisine verdiğini inkar edip; aklını ve bilgisini putlaştırmakla, hazin bir sona düçar oldu. Aynen günümüzdeki bir kısım okumuş cahillerin, biz bilime bakarız demekle işin manevi boyutunu inkar eden yobazları gibi...
“Karun ise, ‘O (servet), ancak bende olan bilgi sayesinde bana verilmiştir’ demişti. Allah’ın kendinden önceki kuşaklardan, kendisinden daha güçlü ve daha çok servet toplamış kimseleri helak ettiğini bilmez miydi? Suçlulardan günahları sorulmaz (Onlar zahiren cezalarını hemen görürler).” (Kasas/78)
Evet, Karun ve ilkti ne de son. Kim ki aynı duruma düşmüşse, akıbetini yukardaki ayet beyan ediyor.
“Derken Karun, ihtişam ve zilletiyle kavminin karşısına çıktı. Dünya hayatını arzu edenler, ‘Ah, keşke Karun’a verilenin aynısı bizim de olsaydı! Gerçekten o, çok büyük pay sahibidir’ dediler.” (Kasas/79)
Yaşadığımız modern çağın Karun-larına gıpta edip yoldan çıkan o kadar müptezel var ki akıllara zarar... Aynısını dile getiriyorlar, şuna/şunlara bakın hele servetin içinde yüzüyorlar. Keşke bizimde öyle bir imkanımız olsaydı deyip iç çeker dururlar. Çekerler çekmesine de şayet, tövbe edip hatalarından dönmezlerse; akıbetleri çok berbat olacağını unutmasınlar. Ve Karun'un hazin sonu...
“Nihayet onu da, sarayını da yerin dibine geçirdik. Allah’a karşı ona yardım edebilecek taraftarları bulunmadığı gibi, o kendi kendini de kurtaramadı.” (Kasas/81) İşte, malım var, mülküm var, bağ evim, iş yerlerim, marketler zincirim var, fabrikalarım işletmelerim var, adamlarım ve korumalarım var deyip şımaranların hazin akıbetleri Karun gibi olacağı kaçınılmazdır... Son durak kara toprak, ve hesabı verilemez veballer...
Devam edecek...